Dlaczego tempo 30?

Pierwsza pilotowa strefa tempo 30 została wdrożona w 1983 roku w małym niemieckim mieście Buxtehude. Od tego czasu strefy uspokojonego ruchu stają się coraz popularniejsze. Ograniczenie prędkości do 30 km/h ratuje życie; gdziekolwiek powstają strefy tempo 30, maleje znacznie liczba i dotkliwość wypadków drogowych.

 Uspokojenie ruchu na obszarach zabudowanych zwiększa płynność ruchu, zmniejszają się korki, a ludzie chętniej wybierają aktywną mobilność: jazdę na rowerze, podróże piesze czy korzystanie z komunikacji publicznej. To powoduje, że ruch na drogach spada, Unia Europejska zyskuje więcej niezależności od paliw kopalnych, a zewnętrzne koszty transportu w postaci zanieczyszczenia środowiska, kosztów wypadków i zajęcia przestrzeni maleją.

 Wprowadzenie prędkości maksymalnej w wysokości 30 km/h na obszarach zabudowanych sprzyja poprawie jakości powietrza: ponieważ zmniejsza się emisja spalin, mieszkańcy i mieszkanki są zdrowsi, a opieka zdrowotna kosztuje mniej. Dzięki obniżeniu prędkości 30 km/h emitujemy także mniej dwutlenku węgla i nie pogłębiamy efektu cieplarnianego, a hałas uliczny maleje o 40% (3 dBA), co jest wyraźnie odczuwalne.

Nasz cel: prędkość 30 km/h standardem prędkości dla obszarów zabudowanych.

Dziś strefy tempo 30 często rozdzielone są ulicami o wyższej prędkości. Kierowcy nie respektują obniżenia prędkości w strefach, przez co inni użytkownicy dróg, szczególnie dzieci, osoby starsze i niepełnosprawne, nie czują się bezpiecznie. Zastosowanie prędkości 30 km/h jako standardu dla obszarów zamieszkanych to wprowadzenie jasnej, jednoznacznej reguły poruszania się, dzięki której ludzie mogą bez obaw korzystać z ulic, a samorządy odpowiedzialne za organizację ruchu drogowego zaoszczędzą pieniądze, które obecnie wydają z budżetów na tworzenie wyizolowanych uspokojonych stref.

 

Czytaj także: Dzieci w ruchu ulicznym